استاد محمدحسن ابریشمی
بهرام گور
۱۷۸۲ تن از راه رنجه گریزان ز بَد بیامد درِ باغبانی بزد
بیامد دوان مرد پالیزبان که هم نیک دل بود و هم میزبان
بدو گفت شاپور کای نیک خواه سخن چند پرسی ز گم کرده راه ...
گر امشب مرا میزبانی کنی هشیواری :[ هشیاری] و مرزبانی کنی
برآنم که روزی بهکار آیدت درختی که کاری به بار آیدت
۱۷۸۶ بسازیم و آرایشی نو کنیم نهانی مگر باغ بی خَو کنیم
۱۷۸۸ چو قیصر که فرمان یزدان بِهِشت [:بگذاشت]
به ایران به جز تخم زفتی نکشت
۱۸۰۱ برفت و بماند این سخن یادگار تو اندر جهان تخم زفتی مکار
۱۸۰۳ همان بد تن و سفله را دوست دار نیابی به باغ اندرون خَو مکار
۱۸۰۵ بدو نیک ماند ز ما یادگار تو تخم بدی تا توانی مکار
چو شد سال آن پادشا بر دو هفت به پالیز بر سرو نازان به چفت
۱۸۴۲ به کوشش بجوییم خرّم بهشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت
۱۸۵۲ [بهرام گور] یکی بارة تیزرو برنشست
به هامون خرامید بازی به دست...
یکی بیشه پیش آمدش پردرخت نِشستنگه مردم نیکبخت
بسان بهشتی یکی سبز جای ندید اندرو مردم و چارپای...
یکی مرد دهقان یزدان پرست بدان بیشه بودیش جای نشست...
بدو [به بهرام] گفت کای مهتر نامدار به کام تو باد اخترِ [ستارة] روزگار
یکی مرد دهقانم ای پاک رای خداوند این مرز و کشت و سرای
خداوند گاو و خر و گوسفند ز شیران شده بَد دل و مستمند...
درین بیشهای شه زمانی نشین بیارمت شیر و می و انگبین
به رَه هست چندان که باید به کار درختان بار آور سایه دار
فرود آمد از اسپ بهرام شاه همی کرد در بیشه هر جانگاه
کجا شد زمین سبز و آب روان چنان چون بود جای مرد جوان
۱۸۵۷ ... بدیشان چنین گفت کاین سبز جای پر از میوه و مردم چارپای
خوش آمد شهنشاه بهرام را یکی تازه کرد اندران کام را...
ازین ده چه مزدور و چه کدخدای به یک راه باید که دارید جای...
چو برخاست زان روستا رستخیز گرفتند ناگاه از آن ده گریز
بماندند پیران بی پا و پر نماند آلت ورزش و ساز و بر
همه ده به ویرانی آورد روی درخشان [؟ درختان] شده خشک و بیآب جوی
شده دشت ویران، و ویران سرای رمیده ازو مردم و چارپای
همانگه سوی خانه شد مرد پیر بیاورد مردم سوی آبگیر
زمین را به آباد کردن گرفت همه مرزها را سپردن گرفت
ز همسایگان گاو و خر خواستند همه دشت یکسر بیاراستند
خود و مرزداران بکوشید سخت نشاندند هر جای چندی درخت
چو یک مرز از ورزش آباد کرد دل هر که بود اندر آن شاد کرد
همان مرغ و گاو و خر و گوسفند یکایک برافزود بر کِشتمند [کشتزار]
درختی به هر جای هر کس بکشت شد آن جای ویران بسان بهشت
به سال سه دیگر بیاراست ده برآمد ز ورزش همه کارمِه [بزرگ] ...
نگه کرد ناگاه «بهرام گور» جهان دید پُر کشتمند و ستور
برآورده زو کاخهای بلند همه ده پر از گاو و پر گوسفند
همه آب و باغ و همه کشت و خوید همه کوه پر لاله و شنبلید
پراکنده بر کوه میش و بره بهشتی شده کوه و در یکسره
شما چه نظری دارید؟